تادااِکس2018 / بی چهره

بی چهره از رافائل اسکی

«بی چهره» چیدمانی تعاملی است که با وجود آرایش فوتوریستی دیستوپیایی اش در اینجا ـ اکنون قرار دارد. احساس واقعیتی که در تماس با آفریده های هنرمند داریم نه تنها به جنبه های واکنش دار و چندحسی کد گذاری های کامپیوتری ابتکاری او ربط دارد بلکه همچنین مرتبط است با نگرانی دریافتن چیز دیگری که «اسکی» می گوید: چیزی درباره ی بودن ما در جهان معاصر. در محل چیدمان تعداد زیادی دوربین وجود دارد که به لوله های آهنی معلق در هوا وصل شده اند و در بین چند صد متر سیم رنگی خود نمایی می کنند. فقط باید به این طرف و آن طرف بروید تا دوربین ها خود به خود و به صورت متصل به سمت شما بچرخند، مثل سگ های نگهبان الکترونیکی. این دوربین های همیشه بیدار به هر جسم نزدیک شونده ای نگاه می کنند و به دنبال کردن حرکات در هر جهت انتخابی ادامه می دهند. این دوربین ها مثل موجوداتی زنده اند که هر یک از کنش های ما را تقلید می کنند. در میان این همه و تقریبا در جایی پنهان، تلویزیونی هست که مانند یک آینه عمل می کند و ما در آن در محاصره ی دوربین هاییم، اما بی چهره. چشم ها، بینی و دهان به صورت دیجیتال پاک شده اند. هویت از بین رفته است.

مکان نمایش: گالری محسن