event5

«سرگشتگی» از ملیسا ولیپور

انسان، به خصوص انسان شرقی، همواره تنهایی را تجربه کرده و با دراماتیزه کردن آن شعری سروده، سازی نواخته و گاه با زمزمه ی آن فرشی بافته است. انسان امروز در تقابل میان واقعیت و مجاز، مکانیک و ‌دیجیتال و سنت و ‌مدرنیته، در عین تجربه ی تنهایی، سرگشتگی را نیز تجربه می کند. اگر فرش را هم نشینی تاروپود آن می سازد، انسان نیز در هم نشینی و ارتباط هویت مییابد. گویی آنچه بر انسان گذشته، اعم از غم و شادی، کامیابی و ناکامی، لذت و رنج، جز به جز وجود او را نقش زده اند، چنانکه در فرش ارتباط تاروپود رنگین نقش آن را هویدا می کند. شاید بتوان فرش را مشابه از انسان دانست. اما امروز، به ویژه در دنیای مدرن و جوامع مصرف گرا، در جهت تولید انبوه، اغلب فرش ها را ماشین ها می بافند. دیگر از یگانگی طرح و نقش خبری نیست. آدم امروز نیز میان واقعیت و مجاز تکه پاره شده و از خویشتن جدامانده و بیگانه شده است. اندام مثله شده ی انسان در این فرش ها که توسط ماشین بافته شده اند به جای نقوش سنتی هندسی و اسلیمی قرار گرفته و تصویری نامانوس ایجاد کرده که خود استعارهای از وضع موجود است؛ جابه جایی، جایگزینی، فقدان آنچه باید سر جای خود باشد و نیست.

  • گالری

اطلاعات:

محل نمایش:
مرکز نبشی